புருஷார்த்தம் :

வேதத்தில் முதன் முதலில் பேசப்படும் கருத்து “புருஷார்த்தம்” ஆகும். “புருஷன்” என்றால் “மனிதன்”. “அர்த்தம்” என்றால் “ இலட்சியம்” அல்லது “இலக்கு” என்று பொருள். மனிதனுக்கு இருக்க வேண்டிய இலட்சியம் “புருஷார்த்தம்” ஆகும்.

சரி, மனிதனுக்கு ஏன் இலட்சியம் இருக்கவேண்டும்? இவ்வுலகில் பலவிதமான ஜீவராசிகள் இருக்கின்றன. இதில் மனிதனுக்கு மட்டும்தான் தேர்வு செய்யக்கூடிய வாய்ப்பு இருக்கிறது. மற்ற ஜீவராசிகளுக்கு தேர்வு செய்யக்கூடிய வாய்ப்பு இல்லை. தேர்வு செய்யக்கூடிய வாய்ப்பு இருக்கும்போது தானாக இலட்சியம் அல்லது குறிக்கோள் வந்துவிடுகிறது. எப்படியென்றால் தேர்வு செய்யக்கூடிய வாய்ப்பு இருப்பதால்தான் நாம் நமக்கு பிடித்த அல்லது தேவையானவற்றை தேர்வு செய்கிறோம். உதாரணமாக நாம் இந்தத்துறைதான் நான் சாதிக்கவேண்டும் என்று விருப்பப்படுகிறோம், அதே துறையிலும் நாம் முன்னேறி சாதிக்கின்றோம். ஆனால் சிலவற்றில் நமக்கு தேர்வு செய்யக்கூடிய வாய்ப்பு இல்லை. உதாரணமாக நம்முடைய நிறத்தை, தாய்-தந்தையரை தேர்வு செய்யக்கூடிய வாய்ப்பு இல்லை. இதில் இந்த தாய்—தந்தையருக்கு பிறப்பதுதான் என் இலட்சியம் என்றெல்லாம் கூறமுடியாது. ஆகையால் தேர்வு செய்யக்கூடிய வாய்ப்பு இருக்கும்போதுதான் இலட்சியம் என்பது வருகிறது.

நான்கு வகை “புருஷார்த்தம்” (இலட்சியம்)

மனிதனுக்கு இருக்க வேண்டிய இலட்சியம் “புருஷார்த்தம்” எனபார்தோம். சாஸ்திரம் நான்கு வகையான புருஷார்த்தத்தை கூறுகிறது.

அது சமஸ்கிருதத்தில்  “தர்மார்த்தகாமமோக்ஷம்” (தர்மம்,அர்த்தம்,காமம்,மோக்ஷம்) எனப்படும். நம்முடைய தமிழ் மொழியில் “அறம்,பொருள்,இன்பம்,வீடு” எனப்படும்.

வேதத்தில் பேசப்பட்டுள்ளக் கருத்துக்கள் :

வேதமானது இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. முதல் முக்கால் பாகம் ஒரு பகுதியாகவும் மீதமுள்ள கால்பாகம் ஒரு பகுதியாகவும் உள்ளது. முதல் பகுதி “கர்மகாண்டம்” எனவும், கடைசி பகுதி “ஞானகாண்டம்” எனவும் அழைக்கப்படுகிறது. வேதத்தினுடைய கடைசியில் வருகிற ஞானகாண்டம் “வேதாந்தம்” என்றழைக்கப்படுகிறது. “வேதாந்தம்” என்றால் வேதத்தினுடைய அந்தத்தில் (அந்தம் என்றால் கடைசி என்று பொருள்) வருவதால் அப்பெயர் வந்துள்ளது.

மேலும் அடுத்த இடுக்கையில் சிந்திப்போம்.

சாஸ்திரம்

சாஸ்திரம் என்றால் என்ன?

சாஸ்திரம் என்பது ஒரு நூல். வேதம் என்பது ஒரு சாஸ்திரம். இந்த சாஸ்திரமானது ஆதி காலத்தில் தெய்வத்தினடத்தில் இருந்து குரு சிஷ்ய பரம்பரையாக வந்துள்ளது. குரு சாஸ்திரத்தை உபதேசிக்க சிஷ்யனானவன் அதனை மனதில் கிரஹித்துக்கொண்டான். இப்படியாக காது வழியாக கேட்கப்பட்டு காப்பாற்றப்பட்டு வந்தது. சாஸ்திரமானது ஒலி வடிவமாக இருந்ததினால் “ஸ்ருதி” என்றழைக்கப்படுகிறது. குருவிடமிருந்து இந்த சாஸ்திரத்தை கிரஹித்துக்கொண்ட ரிஷிகள் அவரவர்கள் மொழியில் வேதத்தின் கருத்தை மாற்றாமல் எழுதி வைத்தார்கள். அப்படி எழுதி வைத்த சாஸ்திரத்திற்கு “ஸ்மிருதி” என்று பெயர். சாஸ்திரத்தின் கருத்துக்கள் மாறாமல் கதைகளின் மூலம் தெரியப்படுத்தினால் அதற்கு “புராணங்கள்” என்று பெயர். உண்மை சம்பவங்கள் மூலமாக சாஸ்திரத்தின் கருத்துக்களைக் கூறினால் அதற்கு “இதிகாசங்கள்” என்று பெயர்.

“ஒரு முக்கிய பலனுக்காக உருவாக்கப்பட்டு அந்த முக்கிய பலனை அடைவதற்கான அனைத்து அறிவையும் கொடுப்பது சாஸ்திரம் எனப்படும்.”

நம்மிடம் பலவிதமான சாஸ்திரங்கள் இருக்கின்றன. அதில் வேதம் “ரிக், யஜுர், சாமம், அதர்வணம்” என்ற நான்கு பகுதிகளாக நாம் அறிந்துள்ளோம். வேதத்திற்கு நாம் சாஸ்திரம் என்ற தன்மையை கொடுத்துவிட்டால், வேதமானது நாம் சாஸ்திரத்துக்கு கொடுத்த இலக்கணப்படி இருக்கவேண்டும். அதாவது ஒரு முக்கிய பலனுக்காக அது உருவாக்கப்பட்டு அந்த முக்கிய பலனை அடைவதற்கு எவைகள் எல்லாம் தேவையோ அவைகள் அனைத்தும் கொடுக்கப்பட்டிருக்கவேண்டும். வேதமானது மனிதப் பிறவியின் முக்கியமான நோக்கத்தை (மோக்ஷம்) இங்கே முக்கிய பலனாக எடுத்துரைத்து அதை அடைய என்னென்ன வழிகளை பின்பற்ற வேண்டும் என்பதை நமக்கு தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது.

வேதத்தில் என்னென்ன கருத்துக்கள் பேசப்பட்டுள்ளன என்பதை அடுத்த இடுக்கையில் சிந்திப்போம்.

ஸ்ரீ ஆச்சாரியாள் அருளுரை

தட்சிணாம்னாய சிருங்கேரி ஸ்ரீ சாரதா பீடாதிபதி ஜகத்குரு

ஸ்ரீஸ்ரீஸ்ரீ பாரதிதீர்த்த மஹாஸ்வாமிகள்

ஸ்ரீ ஆச்சாரியாள் அருளுரை

மனுஷ்ய ஜென்மம் சுலபமாகக் கிடைக்கக்கூடியது அல்ல. மிகவும் புண்ணியம் செய்திருந்தால்தான்  இது கிடைக்கும். இந்த ஜன்மாவை முக்திக்கு பயன்படுத்திக்கொள்பவன் தான் விவேகி.இந்த ஜன்மம் போனால் பிறகு எந்தப் பிறவி வருமோ தெரியாது. மனிதப் பிறவி இல்லாமல் வேறு எந்தப்பிறவி எடுத்தாலும் அதில் நாம் ஒன்றும் சாதிக்கமுடியாது. என்ன சாதிக்கவேண்டும் என்றாலும் அதை இந்த மனிதப் பிறவியில்தான் செய்யவேண்டும். ஆகவே இந்த மனிதப்பிறவியில் ஒரு க்ஷணநேரங்கூட வீணாக்கக்கூடாது. பகவானுடைய சிந்தனை, ஸத் புருஷர்களுடைய முக்தி  சௌக்கியத்திற்கு சோபானங்கள். இவற்றைவிட்டு எந்த விஷயத்தில் ஈடுப்பட்டாலும் ஆயுஸ் வ்யர்த்தம் (ஜென்மங்கள்) ஆகுமே தவிர, ப்ரயோஜனம் இருக்காது.

மஹதா புண்ய பண்யேன க்ரீதேயம் காயதெளஸ்த்வயா

பாரம் து:கோததேர்கந்தும் தர யாவன்னபித்யதே

உன்னால் மிகுந்த புண்ணியக் கூட்டங்களால் விலைக்கு வாங்கப்பட்டதே இந்த சரீரமாகிய தோணி, துன்பங்கள் நிறைந்த இந்த (ஸம்சாரமாகிய) கடலைக் கடந்து மறு கரையை அடைவதற்கு, இந்த  

சரீரமாகிய தோணியில் துளை விழுந்து உடைந்து போவதற்கு முன்பாகவே சரியாக உபயோகித்து  (கடலை) கடந்துவிடு. 

இந்த விஷயத்தை நன்றாக அறிந்து கொண்டு, அதேபோல் நடந்து எல்லோரும் ஸ்ரேயஸ்சை அடையட்டும்.

அம்மன் தரிசனம் - நவம்பர்,2006

மனிதப்பிறவியின் பெருமை:

இவ்வுலகில் நாம் லட்சக்கணக்கான ஜீவராசிகளைப் பார்க்கிறோம். ஒவ்வொரு ஜீவராசிகளுக்குள்ளேயும் எண்ணற்ற பேதங்களைப் பார்க்கிறோம். மனிதன் மற்ற ஜீவராசிகளை விட மேலானவன் என்று எப்படி கருதப்படுகிறது?

மனிதனுக்கு மட்டும்தான் “பகுத்தறிவு” என்ற சிறப்பான அறிவு இருக்கிறது. சில ஜீவராசிகள் ஐந்தறிவே உடயவனவாகவும், சில ஜீவராசிகள் அதைவிட சொற்ப அறிவே உடயவனவாகவும் படைக்கப்பட்டிருக்கிறது. மனிதன் “பகுத்தறிவு” என்ற சிறப்பான அறிவைப் பயன்படுத்தி தமக்குத் தேவையானவற்றை தானே உருவாக்கி சுகமாக வாழ்கிறான். எது சிறந்தது? எது சிறந்தது அல்ல? எனவும், எதை செய்தால் தமக்கு நன்மை ஏற்படும்? எதை செய்தால் தமக்கு தீமை வந்து சேரும் என சிந்தித்து செயல்படுகிறான்.சூழ்நிலைக்கேற்ப  தம்முடைய சுபாவத்தை மாற்றிக் கொள்கிறான். ஆனால் மற்ற ஜீவராசிகள் அவ்வாறு நினைத்த மாத்திரத்தில் தம்முடைய சுபாவத்தை மாற்றிக்கொள்ளமுடியாது.உதாரணமாக ஒரு நாயோ அல்லது ஒரு யானையோ தம்முடைய சுபாவத்தை தாம் நினைத்தப்படி மாற்றிக்கொள்ளமுடியாது. அதனால்தான் மனிதன் அந்தந்த ஜீவராசிகளின் சுபாவத்தை அறிந்து, நூறு மனிதர்களின் வலிமையைவிட அதிக பலமுடைய ஜீவராசிகளை தம் புத்திக்கூர்மையால் அடக்கியாளும் சக்திப் படைத்தவனாக  இருக்கிறான்.

சரி, மோக்ஷத்திற்கும் மனிதப்பிறவிக்கும் என்ன சம்பந்தம் இருக்கிறது? என கேட்டால்,

மனிதனால் மட்டும்தான் தன் நிலையிலிருந்து கீழ் சென்று மிருகமாகவும், தன் நிலையிலிருந்து மேல் சென்று தெய்வமாகவும் மாறமுடியும் என சாஸ்திரம் சொல்கிறது. அதாவது, செய்யக்கூடாத செயல்களை செய்து பாபத்தை சேர்த்திக் கொண்டால் மிருகப்பிறவியையும், சாஸ்திரத்தில்  கூறியுள்ளபடி தர்மப்படி வாழ்ந்து கர்மயோகம்,பக்தியோகம்,ஞானயோகம் முதலிய சாதனையை செய்தால், மனிதன் தெய்வமாகவும் மாறலாம் என சாஸ்திரம் சொல்கிறது. மனிதனை தவிர எந்த ஜீவராசியும் இந்த சாதனைகளை செய்யமுடியாது. எனவே, மனிதப்பிறவியில் மட்டும்தான் நாம் அடைவதர்கரிய “மோக்ஷத்தை” அடையமுடியம்.

மேலும் சாஸ்திரத்தைப் பற்றிய கருத்துக்களை அடுத்த இடுக்கையில் சிந்திப்போம்.

மற்ற ஜீவராசிகளுக்கும் மனிதனுக்கும் உள்ள வேறுபாடு:

இறைவன் இவ்வுலகை படைக்கும் போது  தாவரம், நீர்வாழ்வன, ஊர்வன, பறப்பன,மிருகம்,மனிதன்,தேவர்கள் என ஏழுவகையான பேதங்களுடைய ஜீவராசிகளைப் படைத்துள்ளார். ஒவ்வொரு ஜீவராசிக்குள்ளேயே நாம் அநேக பேதங்களைக் காண்கிறோம்.ஒவ்வொரு ஜீவராசிக்கும் ஒவ்வொரு குணத்தை இறைவன் கொடுத்துள்ளார்.

உதாரணமாக நாம் அன்றாட வாழ்க்கையில் வெவ்வேறு பயன்பாட்டிற்கு வெவ்வேறு விதமான கீரைகளைப் (அதாவது தாவரங்களை) பயன்படுத்துகிறோம். அதேபோல நாய்க்கு ஒருவிதமான தன்மை, யானைக்கு ஒருவிதமான தன்மை, நரிக்கு ஒருவிதமான தன்மை, இப்படி ஒவ்வொரு ஜீவராசிக்கும் ஒவ்வொரு குணத்தை இறைவன் கொடுத்துள்ளார். ஆனால் மற்ற ஜீவராசிகள் தம்முடைய உணவை தேடிக்கொள்வதர்க்கும், தன்னைக் காத்துக்கொள்ள மட்டுமே அதனால் முடியும், ஆனால் மனிதனுக்கு இறைவன் சிந்திக்கக்கூடிய தன்மையையும், தேர்ந்தெடுக்கும் வாய்ப்பையும், எது சரி, எது தவறு என சிந்தித்து செயல்படக்கூடிய வாய்ப்பைக் கொடுத்துள்ளார்.

கூர்ந்து கவனித்தால் மற்ற ஜீவராசிகள் தம்முடைய குணத்தை தன்னுடைய விருப்பத்திற்கு ஏற்ப மாற்றிக்கொள்ள முடியாது. மனிதன் மட்டும்தான் தன்னுடைய குணத்தை மாற்றிக்கொள்ளமுடியும்.எனவேதான் நம முன்னோர்கள் “மானிடராய் பிறத்தல் அரிது” என கூறியுள்ளார்கள். எனவே நம்முடைய மனிதப்பிறவினுடைய மேன்மையை அறிந்து எந்த லட்சியத்திற்காக இம்மனிதப்பிறவியை எடுத்தோமோ அந்த லட்சியத்தை அடைவதற்க்காக முயற்சிப்போம்.

மேலும் மனிதப்பிறவியின் பெருமையைப் பற்றி அடுத்த இடுக்கையில் சிந்திப்போம்.

முன்னுரை :

ஸ்ரீ குருப்யோ நம:

“மோக்ஷம்” – தலைப்பைப் பார்த்ததும் இது நமக்கு சம்பந்தம் இல்லாத இடம், இந்த வலைதளத்தில் உள்ள கருத்துக்களைப் படித்தால் நாம் சன்யாசி ஆகிவிடுவோம் என நீங்கள் எண்ணலாம்  அல்லது மோக்ஷம் இறந்ததற்கு பிறகு அடையவேண்டியது என நீங்கள் என்னலாம்.இப்போது “மோக்ஷத்தைப் பற்றிய விளக்கம் கட்டாயம் தேவைப்படுகிறது. “மோக்ஷம்” என்றால் என்ன? என சுருக்கமாகப் பார்ப்போம்.

“மோக்ஷம்” என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில் அடையவேண்டியதோ அல்லது குறிப்பிட்ட தேசத்தில் அடையவேண்டியதோ அல்லது கடுமையான தவம் செய்து அடையவேண்டியதோ அல்லது இல்லற வாழ்க்கையை துறந்து அடையவேண்டியதோ அல்லது இறந்தப்பிறகு வேறொரு லோகத்தில் அடையவேண்டியதோ அல்ல. நாம் உயிருடன் இருக்கும்போதே அடையவேண்டிய மேலான நிலையாகும்.

மோக்ஷத்திற்கு வேதங்கள் எளிமையாக பல கோணங்களில் விளக்கமளிக்கிறது. “மோக்ஷம்” என்றால் “முழுமையான மனநிறைவை அடைவது மோக்ஷம்” எனலாம். இதையே எதிர்மறையாக கூறினால் “மனதில் உள்ள துக்கத்தை நீக்குவது மோக்ஷம்” எனலாம் அல்லது ஆனந்த சொரூபியாக உள்ள இறைவனை அடைவதால் “ஆனந்தத்தை அடைவது மோக்ஷம்” எனலாம் அல்லது “பிரம்மத்தை அடைவது மோக்ஷம்” எனலாம். இவ்வாறு மோக்ஷத்திற்கு பல விளக்கங்கள் தரப்பட்டுள்ளன. நாம் எளிதில் புரிந்துகொள்ள “முழுமையான மனநிறைவை அடைவது மோக்ஷம்” என எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

மேலும் நாம் பலக்கருத்துக்களை சிந்தித்துவிட்டு  மோக்ஷத்தைப்பற்றி விரிவாக சிந்திக்கலாம். எனவே மோக்ஷத்தைப்பற்றிய தவறான எண்ணங்களை விட்டுவிட்டு அடையவேண்டிய மேலான நிலையை அடைவதற்கு முயற்சி செய்வோமாக.

அடுத்த இடுக்கையில் மேலும் சிந்திக்கலாம்.

குரு வணக்கம்

ஸ்ரீதோடகாஷ்டகம்:

विदिताखिलशास्त्रसुधाजलधे महितोपनिषत्कथितार्थनिधे ।
ह्रुदये कलये विमलं चरणं भव शंकर देशिक मे शरणम् ॥
vidhithaakila saasthrasudhajaladhe mahithopanishathkathithaarthanidhe!
hrudhaye kalaye vimalam charanam bhava sankara dhesika may saranam!!

ஹே ஜகத்குரு: பாற்கடலைப்போன்ற சாஸ்த்ர கடலை கற்றுணர்ந்தவரே!
உபனிஷத் என்னும் பெரும் பொக்கிஷத்தின் பொருளை உலகுக்கு உணர்த்தியவரே! என்றும் என் இதயகமலத்தில் வைத்து போற்றும் உமது விமலமான பாதங்களிடம் சரணடைகிறேன் – நீரே அடைக்கலம் – ஹே சங்கர தேசிகா:

करुणावरुणालय पालय मां भवसागरदु:खविदुनहृदम् ।
रचयाखिलदर्शनतत्वविदं भव शंकर देशिक मे शरणम् ॥
karunaavarunaalaya paalaya maam bhavasaagaradhukkhavidhunahrudham
rachayaakiladharsanathathvavidham bhava sankara dhesika may saranam

கருணைக்கடலே! பிறவியினால் உண்டான துன்பகடலிலிருந்து காப்பாற்றுங்கள். தத்வ ஞானத்தை நான் அறிந்துணர அருளுங்கள் – நீரே அடைக்கலம் – ஹே சங்கர தேசிகா:

भवता जनता सुहिता भविता निजबोधविचारण चारुमते ।
कलयेश्ररजिवविवेकविदं भव शंकर देशिक मे शरणम् ॥
bhavathaa janatha suhitha bavitha nijabodhavichaarana charumathe!
kalayeksharajeevavivekavidam bhava sankara dhesika may saranam !!

தங்களாலேதான் ஜனங்கள் ஆத்மானுபவம் பெற்று சுகமடைகின்றனர். சந்தோஷமடைகின்றனர். (நிஜபோத விசாரண) ஜிவனைப்பற்றிய உண்மையை உணர்வதில் சிரேஷ்டரே! எனக்கும் ஜீவ ப்ரம்ம பந்தத்தை உணரும் ஞானத்தை பெறச்செய்யுங்கள் – நீரே அடைக்கலம் – ஹே சங்கர தேசிகா:

भव एव भवानिति मे नितरां समजायत चेतसि कौतुकिता ।
मम वारय मोहमहाजलधिं भव शंकर देशिक मे शरणम् ॥
bhava eva bhavaanithi may nitharaam samajaayatha chethasi kauthukitha
mama vaaraya mohamahajaladheem bhava sankara dhesika may saranam

ஹே ஜகத்குரு! நீரே எல்லாம் எனக்கு – என் இறைவனே நீர்தான் என்று
உணரும் போது எனக்கு பரம சாந்தியும் சந்தோஷமும் நிம்மதியும் ஏற்படுகிறது. எல்லையில்லாத அஞ்ஞானக் கடலிலிருந்து (மோஹமஹாஜலதீம்) நீரே என்னை காப்பாற்றவேண்டும். நீரே அடைக்கலம் – ஹே சங்கர தேசிகா:

सुकृतेऽधिकृते बहुधा भवतो भविता समदर्शनलालसता ।
अतिदीनमिमं परिपालय मां भव शंकर देशिक मे शरणम् ॥
sukruthe-dhikruthe bhahudha bhavitho bhavitha samadarshanalaalasathaa
athidheenamimam paripaalayamaam bhava sankara dhesika may saranam

பலவிதமான அனுஷ்டான ஆசாரங்களை உணர்ந்து செய்யும் போதுதான் தன் னையே உணரும் ஆவல் பிறக்கிறது. அதி தீனமிமம் பரிபாலய – மிகவும் தீனனான என்னை காப்பாற்றுங்கள் – எனக்கும் அதை உணர்த்துங்கள் – நீரே அடைக்கலம் – ஹே சங்கர தேசிகா:

जकतीमवितुं कलिताकृतये विचरन्ति महामहसश्छलत: ।
अहिमांसुरिवात्र विभासि गुरो भव शंकर देशिक मे शरणम् ॥
jagatheemavithum kalithakruthaye vicharanthi mahaamahasaaschalatha
ahimaamsurivaathra vibhasi guro! bhava sankara dhesika may saranam

ஹே குரு! தெய்வம் பல வடிவத்திலும் வேஷத்திலும் உலகைக்காக்க உலவுகி றது. அந்த வடிவங்களிலெல்லாம் சூரியனைப்போன்று பிரகாசிப்பவரே! – நீரே அடைக்கலம் – ஹே சங்கர தேசிகா:

गुरुपुंगव पुंगवकेतन ते समतामयतां नहि कोऽपि सुधी ।
सरणाकगतवत्सल तत्वनिधे भव शंकर देशिक मे शरणम् ॥
gurupungava pungava kethana the samathamayathaam nahi kopi sudhee
saranaagathavathsala thathvanidhe bhava sankara dhesika may saranam

சிரேஷ்டமான குருவே! – ரிஷபத்தை சின்னமாக கொண்ட இறைவா ! உமக்கு ஈடு எவருமில்லை. அடைக்கலமானவர்களுக்கு சரணாகதி அளிப்பவரான தத்வ பொக்கிஷமே – நீரே அடைக்கலம் – ஹே சங்கர தேசிகா:

विदिता न मया विशदैककला न च किंचन काञ्चनमस्ति गुरो ।
द्रृतमेव विधेहि कृपां सहजां भव शंकर देशिक मे शरणम् ॥
vidhitha na maya visadhaikakala na cha kimchana kaanchanamasthi guro
dhruthameva vidhehi krupaam bhava sankara dhesika may saranam

ஞானத்தின் ஒரு பகுதிகூட என்னால் முழுதுமாக பிழையின்றி கற்கப்படவில்லை. கல்வி செல்வத்தின் ஒரு துளி கூட என்னிடம் இல்லை. ஹே குரு! உமது பரம கருணையினாலே என்னை ஆசீர்வதியுங்கள் – நீரே அடைக்கலம் – ஹே சங்கர தேசிகா:

: தோடகாஷ்டகம் முற்றும் :

பிரார்தனை

ஓம் ஸஹனா அவது ஸஹனௌ புனக்து
ஸஹவீர்யம் கரவாவஹை
தேஜஸ்வினா வதீதமஸ்து மாவித் விஷாவஹைஹி
ஓம் ஷாந்தி ஷாந்தி ஷாந்தி